| I oto nadeszła pora | | |
| Czernienia traw zżętych | |
|
| Pozostał za nami | |
|
| Kosmos jesienny | |
|
| Przyszło nam u drogowskazu | |
|
| Z napisem „donikąd” stanąć | |
|
| A w nas słowa jak ptaki zmoknięte | |
|
| A w nas myśli strachliwe jak zając | |
|
|
| I oto czas nadchodzi |
| Wyjaśnień niezbędnych |
| Stoimy obok, chociaż |
| Na wyciągnięcie ręki |
| Żeby choć chwila niewielka |
| By spokój znowu znaleźć |
| Lecz w nas słowa jak ptaki zmoknięte |
| Lecz w nas myśli strachliwe jak zając |
|
| I oto, popatrzmy tylko |
| Stoimy na rozdrożu |
| Z którego każde odejść |
| Osobną drogą może |
| I każde z nas obce pośród |
| Stron świata wybierając |
| Bo w nas słowa jak ptaki zmoknięte |
| Bo w nas myśli strachliwe jak zając |
|
| A tyle drogi przed nami | |
|
| Tyle światów przed nami | |
|
| A tyle pieśni | |
|
| Jeszcze tyle pieśni przed nami |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz